96. Over terug naar af

Hier zijn we weer voor zaagronde nummer 578.

 

Ik wil dit niet, maar jammer genoeg werkt het niet zo. Ik zit weer diep in de put. (Gelukkig dat het prachtige lenteweer er nog is...)

 

Het weekend rondden we in schoonheid af en ook maandag was ok. Ik sliep wel terug slechter en dat is duidelijk nefast.

 

Woensdag crashte ik finaal. Ik denk dat ik iets te veel hooi op mijn vork heb genomen wat werken betreft.

 

Donderdagavond sprak ik met vriendinnen af. Ik voelde me zo slecht, maar had geen zin om de aandacht naar mij toe te halen door over mijn problemen te beginnen. Tegen het einde van de avond kwam het er dan toch van. Voor de 100e keer: het was geen probleem om te praten, maar echt opluchten deed het niet. Ze waren erg begripvol, maar in the end ben je alleen.

 

Gisterenavond nam ik zonder dralen nog eens een slaappil. Ik sliep vannacht, maar daarmee is ook alles gezegd.

 

Ik kan dinsdagavond bij een psychologe terecht en hoop zo dat het beter klikt dan met de vorige.

 

Ik voel me zo verdomd ongelukkig. Wat is er toch met mij aan de hand?

 

We gaan op weekend met vrienden, maar ik wil eigenlijk gewoon thuisblijven met een dekentje over mij, me bezatten en/of een dikke joint roken. Niet dat ik dat laatste ooit heb gedaan (ik ben een controlefreak, remember), maar het lijkt mij soms een aantrekkelijke gedachte. Mij kennende zou ik er ofwel van flippen ofwel op 1-2-3 aan verslaafd zijn.

 

Pff, en ik doe mijn geliefden zoveel verdriet aan. Waarom kan ik nu niet gewoon normaal zijn? Ik was klaar om aan een gezinnetje te beginnen en nu lijkt mijn leven voorbij.

95. Over het verlengde weekend

Van het verlengde weekend maakte ik gebruik om:
 
- bij te slapen (ja ja, u leest het goed)
 
- de pizza-oven van de vader van een vriendin uit te testen en er ineens ook een leuke avond aan te breien met een overvloed aan drinken en eten.
 
- aanwezig te zijn op de trouw van vrienden, met feest in de Bourla toe. Het was af en vooral leuk om eens te voet naar een feest te wandelen.
 
- de nieuwe taartenbar bij ons om de hoek te testen, Baked genaamd.
 
- nog eens af te spreken met vrienden I. en S.. We dineerden in het Via Via reiscafé in Mechelen en hadden een leuke avond.
 
- mijn berg schoolwerk een beetje kleiner te maken.
 
- de eerste mensen in ons net te koop gezette appartement te ontvangen. Ze deden al meteen een bod, maar dat vinden we in dit stadium nog te laag.
 
- véél vitaminen te slikken: vanaf nu elke dag ijzer, magnesium, zink en elke week een ampoule vitamine D voor mij. Baat het niet...

- helemaal van de kaart te zijn door 2 supererge nieuwtjes: de papa van vriendin M. stierf, net vier jaar later na haar mama. Daarnaast hoorden we dat vrienden Y. en J. uit elkaar zijn. Ze waren 10 jaar samen en ze is gewoon vertrokken, zonder een reden te geven.

De voorbije week ging het absoluut beter met me, maar ik wil zo graag aan een therapie beginnen met iemand waarin ik geloof. En daarop is het voorlopig nog een beetje wachten.

94. Over hoopgevende signalen

- Twee nachten na elkaar slapen zonder slaappil. Nooit gedacht dat ik daar zoveel vertrouwen van zou krijgen.

- Daarstraks een middagdutje gedaan en volgens mij zelfs even onder zeil geweest. Zelfde reactie als hierboven.

- Naar de winkel gaan en met extra veel lekkers thuiskomen. Een teken dat ik me niet meer beperk tot het strikt noodzakelijke en terug aandacht krijg voor genieten.

- Enorm veel steun krijgen van collega's, familie en vrienden.

- Begonnen zijn met een ijzer-, magnesium- en vitamine D-kuur. Vrijdag weet ik of ik ook een zinktekort heb.

- Geen wonderen verwachten van het vorige punt en door zowel mijn nieuwe huisarts als een centrum dat ik had ingeschakeld om een psychologe voor mij te zoeken, dezelfde naam krijgen. Dan moet het wel een hele goede zijn, toch? Jammer genoeg heeft de dame in kwestie nog even geen tijd voor mij, maar deze keer zou het een kwestie van weken zijn.

- Me soms weer terug op schoolwerk kunnen concentreren, een to do-list gemaakt om u tegen te zeggen en vast van plan de komende dagen mijn best te doen om die weg te werken.

93. Over het kastje en de muur

Dit weekend ging ik naar zee met mijn schoonfamilie. Op de terugweg naar huis overviel mij weer datzelfde akelige gevoel van: dit zit zo fout en vooral: waar blijft de hulp?
 
Maandag belde ik tijdens de voormiddagspeeltijd naar de psychiater die mijn huisdokter me had voorgesteld. (Vorige week was ze immers op vakantie, bedankt Murphy!) Conclusie van het verhaal: ze had geen tijd voor Doornroosje, want had pas ten vroegste een plekje vrij eind juni. Voor alle duidelijkheid: ze vroeg niet eens of ik het erg zou vinden om pas eind juni bij haar terecht te kunnen. Gewoon geen plaats luidde haar commentaar. Maar dat ik naar één van haar assistentes mocht bellen (as in: nog niet afgestudeerd, niet zo veel ervaring) via de receptie. Ik moest uiteindelijk nog 2 keer terugbellen naar de receptie om nog 2 keer afgescheept te worden met argumenten als 'te lange wachttijden' en 'ik blijf hier nog maar 2 maanden werken'. Kafka in het kwadraat dus! Alleen jammer dat er zoveel van afhangt.
 
Mijn veer brak weer maar eens. Ik kwam terug binnen in de leraarskamer en ben gecrasht bij mijn moeder. (Wisten jullie dat mijn moeder mijn collega is? Nu wel in ieder geval!) Zij werd gewoon nog kwader dan ik van al dat over en weer gestuur. Ik laadde me op om 2 uur les te gaan geven en tijdens de middag kwamen de traantjes weer naar boven uit pure machteloosheid. Twee collega's waarmee ik eigenlijk niet zo erg close ben zaten toevallig bij mij aan tafel. Ze waren superlief en wat mij opvalt: als je mensen in vertrouwen neemt over je problemen, blijkt dat iedereen wel al een gelijkaardig verhaal heeft meegemaakt bij zichzelf of in zijn directe omgeving. Zij raadden me vooral het volgende aan: kies een andere huisdokter. (Op dat moment had ik eerder zin om gewoon op te geven. Ik heb zonder overdrijven al naar 50 mensen gebeld.)
 
De namiddag lesgeven zat erop en ik had een nieuwe ingeving: maak een afspraak met de huisdokter waar je zusje enkele zomers geleden is geweest omdat onze (jullie kennen hem wel ondertussen) huisdokter met vakantie was. Ik mocht om 16.45 al op consultatie. En liefste lezers, ik kon maar 1 ding denken: was ik 28 jaar geleden al maar naar deze vrouw geweest. (Bij wijze van spreken: ze was toen nog niet afgestudeerd uiteraard :)). Ze nam uitgebreid de tijd om naar mij te luisteren, stond versteld van mijn ervaringen bij de vorige dokter die ze hoogstpersoonlijk kent, heeft bloed getrokken en mij verder ook nog lichamelijk onderzocht. Het strafste van de zaak: ik had de resultaten van mijn bloedonderzoek van oktober bij en ze zei: Doornroosje, jouw ijzerwaarden zijn veel te laag. Jij moet al zeker beginnen met ijzer te nemen. En verder heeft jouw vorige arts bijna niets laten testen. Deze keer zal het labo overuren moeten draaien: ze heeft zowat alles aangekruist wat er aan te kruisen viel op het blad met tests.

Ze heeft me terug wat vertrouwen gegeven, heeft met mij op internet naar psychologen gezocht die ze persoonlijk kent, zei dat ze me nog niet genoeg kent om grote uitspraken te doen, maar dat ze dacht dat ik zeker niet in een psychiatrie thuishoorde, dat de klachten die ik heb normaal zijn op mijn leeftijd, dat je die zelfs op elke leeftijd kunt krijgen en dat het niet is omdat zij dokter is dat zij dat zelf niet zou kunnen voorhebben. Dat ze samen met mij naar een oplossing gaat zoeken om hieruit te komen. Mijn doorverwijsbrief naar de psychiater blijft bij haar. Als er al een psychiater aan te pas moet komen, zal zij daarvoor bellen.

Ik kwam thuis en voelde me niet ineens terug de oude, maar ik ben wel in slaap gevallen voor de tv in de Sint zijn armen en heb deze nacht geen slaapmedicatie moeten nemen. Misschien is er toch nog hoop voor mij :).

92. Over hoe vooral niet

Open brief aan mijn huisarts.

 

Geachte meneer doktoor,

Ik denk dat je een lesje nodig hebt in empathie en anti-boersheid. Ik verklaar mij nader. Als er een patiënte voor je deur staat die je al behandelt vanaf haar  geboorte en die gemiddeld eens om de 3 jaar naar de dokter komt (in de meeste gevallen dan nog omdat ze een attest nodig heeft voor haar werkgever), dan is het de bedoeling dat je haar klachten au sérieux neemt telkens wanneer ze verschijnt.

Als diezelfde patiënte je vertelt dat ze al een dikke maand emotioneel met zichzelf in de knoop ligt, daar al psychologische hulp voor heeft gezocht, maar nu ook wel eens bloed wil laten prikken op aanraden van een psychologe en ook omdat ze het gevoel heeft dat er lichamelijk iets aan de hand zou kunnen zijn, dan zeg je haar niet gewoon het volgende: “Wat jij nodig hebt zijn antidepressiva. Jij hebt gewoon een depressie, zo simpel is het. Neem antidepressiva en je gaat je terug beter voelen.”

De uitspraak “Jij bent 28 jaar en je mooie leven lijkt voorbij” beurt een ongelukkige patiënte niet op, en wel integendeel.  Dat je patiënte enige reserves blijkt te hebben tegenover medicatie, lijkt je onbegrijpelijk.

Wanneer je patiënte je haarfijn probeert uit te leggen dat ze wel degelijk een psychologisch probleem heeft waar ze zelf niet meer uitkomt, dat ze 100 procent zeker kenmerken vertoont van een depressie, maar anderzijds ook heel veel onderneemt, zichzelf uiterlijk niet verwaarloost en niet heel de dag in haar bed wil blijven liggen (dat zou zowat haar ergste nachtmerrie zijn nu), antwoord je laconiek: “Ja, en toch heb jij een depressie. Ik ga je doorverwijzen naar een psychiater.”

Wanneer je patiënte toch nog eens over het bloed prikken probeert te beginnen, antwoord je niet gewoon: “Ik heb je bloed in oktober al geprikt en dat was allemaal perfect. Die moeheid van toen was gewoon hetzelfde als nu hoor. “ Euhm nee, meneer doktoor, toen was je patiënte gewoon moe, nu voel ik me ook mentaal slecht.

Omdat je patiënte zich zo slecht voelt, neemt ze in eerste instantie alles aan wat je haar zegt. Wanneer haar plots een immens verdriet overvalt omdat ze over haar kinderwens begint en dat ze die met eventuele medicatie wel kan vergeten, antwoord je niet gewoon: “Euhm ja, aan kinderen moet jij in je toestand niet beginnen hoor.” Euhm, bedankt meneer doktoor, daar was ik zelf ook al wel achter, maar merci om het nog eens zo cru te stellen.

Naar de psychiater dan maar. Kan jij een afspraak maken voor de patiënte dokter, want volgens haar zijn de wachtlijsten niet min? “Ja, dat kan ik wel doen, maar als het dan op een moment is dat jij niet zou kunnen…  Doe het maar zelf. Die wachttijden zullen nog wel meevallen.” Een tip, meneer doktoor: mensen die zich mentaal slecht voelen, hebben graag dat anderen voor hen dingen doen.

En wat als je patiënte het echt niet meer aankan, meneer doktoor? Op 1 mei is ze immers naar de dokter van wacht moeten gaan omdat ze al 3 nachten niet meer had geslapen. “Ah, dan laat ik je opnemen hé.”

En daarmee was de kous af. Als je het echt wilt weten, meneer doktoor: ik ben die patiënte en ik heb nog altijd gevoelens, al zijn het niet altijd de juiste. Ik heb nog nooit van mijn leven 24 euro zo slecht besteed. Toen ik bij je naar buiten ging, herhaalde je nogmaals: “Je weet het hé, als het niet gaat, dan kom je maar terug en laat ik je opnemen.” Ik kan me niet herinneren dat ik me ooit slechter dan toen heb gevoeld. Als je het echt wil weten, die dokter van wacht die me van haar noch pluim kende, heeft me 1000 keer beter bijgestaan die eerste mei dan jij. Toen ik gisteren bij je ben vertrokken, ben ik gaan lesgeven. Ik denk niet dat iedereen het mij na zou doen. Eerst heb ik wel een boterham gegeten. Ik ben verdorie 4 uur nuchter gebleven voor niks. ’s Avonds thuisgekomen contacteerde ik de psychiater die je me aanraadde. Ze was op vakantie. Ik contacteerde een tweede psychiater waar ik veel goed over had gehoord, maar zij kon mij pas de eerste keer zien op 30 juni.

Ik snap het niet goed hoor: moet je jezelf dan echt iets aandoen voor je snel hulp krijgt in België? In plaats van wanhopig te beginnen huilen, heb ik eten gemaakt en dat met mijn Sint opgegeten op het terras. We zijn ook nog gaan wandelen ’s avonds. Ik weet dat ik een probleem heb, maar ik weiger het voorlopig te herleiden tot een depressie die met wat pillen opgelost geraakt.

Als bij wonder kreeg ik een Aha-Erlebnis toen ik gisterenavond op volgend artikel stootte: http://www.burnin.nl/?id=ken_vez_qlc . Dit heb ik 100 procent.

Met vriendelijke groeten,

Doornroosje

 

PS: Ik kom NOOIT nog bij jou op consultatie.

91. Over het weekend

- Ik ging naar de psychologe. Ik voelde me na afloop 10 keer slechter dan ervoor. Niet meteen veel zin om nog eens te gaan. Wat me redelijk verveelde, is dat ze oorzaken in mijn verleden probeert te zoeken. Redelijk doorzichtig allemaal. Ik zal het nog een kans geven, maar ben niet echt hoopvol gestemd. Bovendien is ze niet mijn type mens. Maar aangezien ik zonder overdrijven 20 psychologen heb gebeld die allemaal geen plaats hadden, ben ik al blij iemand gevonden te hebben.

- De Sint vertrok op vrijgezellenweekend naar Amsterdam.

- Ik nodigde mijn leukste collega's uit voor een avondje roddelen en drinken.

- Ik poetste het appartement en deed de strijk. Op een slakkentempo, met 1000 onderbrekingen, maar hey, het is het resultaat dat telt.

- Ik fietste naar mijn moeder, ging er lekker eten en bleef er ook slapen. Vanmorgen voelde ik me precies nog meer moe dan toen ik in mijn bed kroop.

- Ik ging op bezoek bij mijn grootouders en ben blij dat mijn grootvader zo goed herstelt van zijn hersenbloeding twee weken geleden.

- Ik kreeg mijn 1000e verkoudheid van het seizoen en ook mijn keel is niet in orde.

- Ik fietste weer naar huis en ben benieuwd hoe en wanneer de Sint er gaat doorkomen.

90. Over de knoop

Waarschuwing: lezers die hier voor positieve vibes komen, zijn aan het verkeerde adres. U heeft nu nog de kans om weg te klikken!

Ik heb heel lang getwijfeld om het volgende bericht op mijn weblog te zetten. Er zijn lezers die me ook in het echte leven kennen en je weet nooit wie hier nog allemaal meeleest. Anderzijds heb ik een uitlaatklep nodig en schaam ik me niet voor wat ik wil vertellen.

Om het zacht uit te drukken: ik lig emotioneel met mezelf in de knoop en heb het gevoel dat ik verder dan ooit van mezelf afsta. Tijdens de voorbije lange winter was ik ontzettend moe. Ik liet één keer bloed prikken, maar daarin werd niets afwijkends gevonden. Ik modderde verder aan, in de hoop dat het ooit lente zou worden. Ik werd twee keer ziek, wat echt niet normaal is voor mij en had regelmatig last van sombere buien, meestal echter in combinatie met PMS. En vooral: die buien gingen ook over, ik kon me optrekken aan alle leuke dingen in mijn leven en wel degelijk nog genieten. Ook uit mijn werk haalde ik positieve energie.

De maar hoort u wellicht al van kilometers ver aankomen. Bij het begin van de paasvakantie overviel me ineens een bijzonder onbehaaglijk gevoel. Ik besloot het te negeren en dat lukte de eerste dagen nog vrij aardig. Daarna ging het van kwaad naar erger. Ik sliep ’s nachts niet of nauwelijks en begon over alles te piekeren. Ik dacht dat het weekje Denemarken mij goed zou doen, maar al de eerste avond ben ik in huilen uitgebarsten. Ik zag mijn zus voor het eerst in 8 maanden terug en kon daar precies niets bij voelen, of toch zeker niet de juiste emoties. Wat een superontspannende week had moeten worden, was voor mij bij momenten een hel. Ik had de hele tijd het gevoel dat er mij iets overkwam waar ik zelf geen vat op had.

Terug thuis kwam gelukkig toch de slaap al min of meer terug. Sindsdien probeer ik vooral te overleven. Soms is het draaglijk, maar meestal voel ik me echt slecht. Ik probeer mezelf te vermannen en op te peppen, maar dat lukt niet meer. Vorige donderdag stond ik ineens op met een fris hoofd en kon ik de dag supergoed aan. Maar waarom is het dan ’s avonds toch weer omgeslagen? Opnieuw: soms denk ik dat één of ander hormoon de boosdoener is en me ervan weerhoudt te genieten. Ik sport nog steeds heel veel, maar krijg er geen voldaan of happy gevoel meer van.

Ik heb al uren gelezen op internet, maar 1 tip: doe dat niet, je (of ik toch zeker niet) voelt je na afloop zelden beter. Conclusie: ik heb professionele hulp gezocht, want ik ben goed op weg een puinhoop van mijn leven te maken.

Vorige maand lijkt zo ver weg, toen was ik voor het laatst echt happy. Ik hoop zo hard dat het weer in orde komt met mij. Dat ik opnieuw de enthousiaste Doornroosje word die gedreven is in alles wat ze doet, die ook positieve emoties gewaar kan worden en intens in de dingen des levens op kan gaan, zonder alles te overanalyeren. Ik ben echter zo bang dat ik voorgoed afgeschreven ben.